Wij hebben nu in huis drie poezen, Flower, Misty en Sita. Zij zullen hopelijk allemaal vriendjes worden met Jukati.
Toen ik Victor leerde kennen had hij alleen maar Misty en Flower. Dit zijn twee Britse kortharen, met ieder een heel eigen karakter.

Flower is een schat van een kat, die in het begin heel terughoudend was naar vreemde, maar nu gewoon komt kroelen. Als we 's ochtends wakker worden en we maken een beetje geluid, dan komt Flower aanrennen en miauwt dan de hele bende bij elkaar totdat ze geaaid wordt. Wel is het zo bij haar dat wanneer je haar op schoot zet ze net zo hard miauwt alsof ze vermoord wordt. Maar zodra ze op haar eigen pootjes staat is alles weer goed en geeft ze heel veel kopjes en wordt je bijna doof van haar gespin. Zij laat zich heel soms wel eens beneden zien als Jukati er is, maar ze moet er niet al te veel van hebben.

Misty is weer een heel andere kat, zij is meer onafhankelijk en heeel nieuwsgierig. Zelfs zo nieuwsgierig dat we Misty een keer kwijt waren en ze reageerde maar niet op ons roepen (dat doet ze normaal altijd wel...als ze zin heeft haha). Dus wij overal zoeken, onder de banken, in alle kamers...maar geen Misty! Toen bedachten we dat we iets daarvoor beneden in de woonkamer de la van de salontafel even open hadden gehad. Het zou ons niks verbazen als ze daar in zou zijn gekropen... en ja hoor. We deden het laatje open en daar zat Misty, heel onschuldig te kijken natuurlijk. Dit geeft dus al een aardig beeld hoe Misty is. Met Jukati gaat het best wel goed, in het begin was het veel blazen en slaan. Maar omdat Misty nergens bang voor is loopt ze gewoon vlak voor zijn neus door de kamer. Jukati wil alleen heel graag spelen en gaat dan met bokkensprongen voor haar neus staan springen. Hier is Misty alleen nog niet van gediend en dat laat ze hem dan ook wel merken. Verder moeten die twee gewoon de tijd krijgen en dan komt het vast wel goed.

 

En dan Sita, zij is een apart geval. Zo rond september 2006 kreeg ik van Victor een sms, hierin stond dat hij een kitten had gevonden en dat hij deze naar huis zou meenemen. Wat bleek nou, hij werkte toen nog bij Koers en zij hadden hier een grote afvalbak staan voor afvalhout ed. Hier ging zo'n grote rolpers overheen om het hout aan te drukken. Dit had Victor dus gedaan en toen zag hij opeens iets zwarts tussen het hout wegschieten. Dus hij meteen de rolpers gestopt en zoveel mogelijk de bak proberen leeg te halen...en daar zat Sita.

Net 9 weken oud en gedumpt in de afvalbak! Victor heeft haar mee naar huis genomen en hier gaven we haar te eten en te drinken. Al snel moest ze overgeven en er kwam allemaal plastig en rotzooi uit haar maagje. Ze heeft waarschijnlijk een aantal dagen in de bak gezeten en gedacht 'ik eet dat plastic maar misschien is het lekker'.

Na veel liefde en aandacht is ze nu gelukkig een gezonde poes, maar ze heeft duidelijk een trauma. Ze heeft helemaal geen vertrouwen in mensen en als er maar een vreemd geluidje is dan rent ze al weg. Gelukkig vertrouwt ze ons wel (ze kroelt zelfs met ons) maar het liefst zit ze in haar eentje boven onder het bed of verstopt in een hoekje. Voor de rest is het voor ons in ieder geval een schat van een kat.

En wat Jukati betreft, die heeft ze van een afstandje wel al gezien, maar dichterbij als dat zal het nooit komen denk ik :D